جانا مرا چه سوزي ؟ چون بال و پرندارم

   خون دلم چه ريزي ؟ چون دل دگر ندارم                          

در زاري و نزاري چون زير چنگ زارم

زاري مرا تمام ست چون زور و زر ندارم                         

چون تو مرا بخواني از بسكه شاد گردم

گر ره بود در آتش بيم خطر ندارم                         

گر پرده هاي عالم پيش چشمم آري

گر چشم دارم آخرچشم ازتو بر ندارم                         

درپيش بارگاهت از دور باز مانده ام

كزبيم دورباشت روي گذر ندارم                         

عالم پرست از تو،غافل منم ز غفلت

تو حاضري و ليكن،من آن نظر ندارم                         

ني ني تو شمع جاني ،پروانه ي توام من

ز آن بي تو پر زنم من كز تو خبر ندارم                         

عطار در فراقت پر سوخت ست بي تو

پرواز چون نمايم ؟ چون بال و پر ندارم                         

                                 "عطار نيشابوري"